Ik ben nou niet bepaald een sportfanaat, en gelukkig voor mij woon ik in een land vol met mensen die dat ook niet zijn. Er heerst hier geen sportcultuur en er wordt nauwelijks geld in sport gestoken. Het is voor sporters dan ook erg moeilijk om een internationaal topsportniveau te bereiken.
De Olympische Spelen leven hier niet zo. Hoewel er vier Cambodjaanse sporters meedoen, lees je bijna niets over hen in de krant. De twee marathonlopers en twee zwemmers maken ook niet veel kans op een medaille.
Toch hebben steeds meer Cambodjanen begrepen dat een beetje bewegen goed voor je is. Met zijn duizenden drommen ze elke dag rond zonsopgang en/of zonsondergang samen in het Olympisch Stadion vlak bij ons huis om te sporten. Het is daar dan een chaotische mix van groepjes aerobicende mensen, wandelaars, hardlopers, joggers, flanerende pubermeisjes en groepjes opgeschoten jongens die naar die meisjes kijken.
Ook ik weet best dat een beetje bewegen goed voor me is. Maar ik vind het toch het prettigst om dat thuis te kunnen doen. Dat gaat nog steeds erg goed met de WII, al zal ik ook wel nooit kans maken op een Olympische medaille.