Pas overhoorde ik in een bus een gesprek van een drietal toeristes. Ze moeten rond de 20 jaar oud zijn geweest, en genoten volop van een voor mij totaal onbekende kant van Cambodja. Schaamteloos bespraken de drie meiden luidkeels welke drugs ze allemaal gebruikt hadden tijdens hun vakantie.
Hoewel verboden, is in Cambodja vrij gemakkelijk aan drugs te komen. Wiet wordt openlijk verkocht, zij het verwerkt in etenswaar. Waar wij de term ‘space’ gebruiken (spacecake), wordt hier alles ‘happy’ genoemd (happy cake). Zo is er een pizzeria midden in een van de drukst bezochte toeristenstraten, die de ‘Happy Herb Pizza’ heet. En nee, ‘Herb’ staat hier niet voor Italiaanse keukenkruiden. Ook harddrugs schijnt redelijk gemakkelijk te krijgen zijn. Elk jaar overlijden een aantal toeristen aan een overdosis.
Nu beperkt mijn drugsgebruik zich tot het innemen van een flink stuk chocola op zijn tijd. Dat wil niet zeggen dat ik tegen drugsgebruik ben: integendeel. Als iemand af en toe een verdovend middel tot zich wil nemen, heb ik daar in principe geen bezwaar tegen. Maar de naïviteit en het gemak waarmee deze meisjes in de bus met drugs omgingen, begrijp ik gewoon niet.
Eén van de dames spande de kroon. De dag ervoor was zij jarig geweest, en om dat te vieren, had zij zich door iemand wat in laten spuiten. IN LATEN SPUITEN! Ze kende deze jongen niet, maar hij was erg aardig geweest. Wat hij haar precies had toegediend wist ze niet. Toen ze de volgende ochtend enigszins beroerd wakker werd, was die jongen al weg, dat was wel een beetje vreemd. Ben ik nu ouderwets en vindt de rest van de wereld dit normaal?